Bugün talihsizlik peşimi bırakmıyor. Önce kütüphanede internet ile köşe kapmaca oynadım. Daha sonra her zaman kullandığım programlarla çalışmamaya başladı. Sıkıntıdan patlıyorum. Gezmek içn arkadaşlarımın yanına gittim. Sonuç yine önümde bilgisayar ve ben yine internetteyim. Artık yaptığım tek şey bu. Önümde bilgisayar internet karşısındayım. O da kampüsteki internetin izin verdiği sürece tabi. Eski gezintiler arkadaşlar kampüs içinde tur atmalar hepsi tarih oldu. Bakalım bu tek başıma yaşam nereye kadar devam edecek. Şu anda sinirden ve sıkıntıdan ne yapacağımı bilmiyorum. Peşimdeki talihsizlikler de cabası. Gülsem mi ağlasam mı ona bile karar veremiyorum. İnternette sürekli ziyaret ettiğim ite de açılmıyor. host çökmüş işin cezasını biz çekiyoruz. Trabzon bana giderek dar gelmeye başladı. Bu dönem zor biter. Tatilde yaşadığım maceraları şimdiden mumla arıyorum. İnanın 15 saatlik kar mahkumiyeti bile bu durumdan iyi görünüyor gözümde. En azından yanımda abim vardı. Yani yanlız değildim. Şimdi muhattab olduğum tek şey elektronik devrelerden ibaret olan bir makina. Derdimi ona anlatıyorum. O da okuyanlarla paylaşıyor. Yabancı bir şehirde yalnız kalam gerçekten kötü bir durum. Acilen kurtulmam lazım bu durumdan. Nasıl yapacağımı bilmiyorum ama böyle devam ederse sonumu hiç iyi görmüyorum.

Psikolojisi bozulmaya başlayan bir insan nasıl kendine gelir???