Gözlerinde mutluluk vardı yolun ortasında boylu boyunca yatan DİLEĞİMİN,

Umut vardı…

Doktor olup hayatlar kurtaracaktı! Olmadı!

Bilemedi Azraillin bu kadar erken kapısını çalacağını!

DİLEĞİMİN öldüğü saatler karanlıktı hava!

Burcu burcu umut kokuyordu soğuk bedeninin etrafı…

Elinde gülü vardı DİLEĞİMİN…

Değdiğinde sıcacık bedenine DİLEĞİMİN araba…

Kırmızı karlar yağdı bedenine DİLEĞİMİN, kırmızı güller yapraklarından…

DİLEĞİMİN öldüğü gün temiz Karadeniz havası dolmuştu ciğerlerine…

DİLEĞİM o gece nefessiz kaldı!

DİLEĞİMİN öldüğü gün yıldızlar ağladı gökyüzünde!..

DİLEKsiz kaldı bedeni, DİLEKsiz bıraktı onlarca bedeni..!

DİLEĞİMİN öldüğü saatlerde Samsun ölüm kokuyordu sanki!

Sanki Samsun’a çıkarma yapmıştı hüzün…

Oysa DİLEĞİMİN tek DİLEĞİ hayatlar kurtarmaktı!

Can verirken belki geleciğini düşünüyordu!

Beyaz önlüğünü hiç giyemedi DİLEĞİM

Hiç kimse göremedi onu beyaz önlüklerle!!!

İşte biz o gün nasıl bir şey olduğunu öğrendik DİLEKsiz kalmanın!

DİLEĞİMle canımızdan can verdik biz o Karadeniz akşamı!

Sarhoştu belki ona çarpan,

Belki okuduğu okulda sıra arkadaşıydı…!

Görmedi belki arabanın şoförü,

Belki de biraz daha hız yaparsam geçerim onlara değmeden dedi!

Ama ben biliyorum!!

-cansu-

Bu akşam okudum bu şiiri. Arkadaşım mailime göndemiş. DİLEK’imizi anlatan şiir. Evet DİLEK’imizi kaybettik. Acımız hala içimizde. Acaba ne geçti içinden bu maili postalarken. Neler hissetti. Ben okuduğumda bir kez daha yıkıldım. DİLEK’lerimiz ölmesin! Hiçkimse DİLEK’siz kalmasın. Lütfen araba kullanırken dikkatli olalım.