Aylar öncesinden bir Php öğrenme hevesidir başladı. Forumlarla bloglarla az çok uğraşırken işin biraz da ayrıntılı yüzünü öğrenelim dedik. Dedik ama bir türlü hadi hayırlısı deyip başlayamadık. Sömester da öğrenmeye başlayalım dedik. Sömester maceramı biliyorsunuzdur zaten. Neyse dönem içinde zaten dersler yetiyor da artıyor bile. Yaz tatili geldi. İşin ucunda tutalım dedik. Bir türlü başlayamadık. Yaz bitmek üzere Php için kitap aldım. Kitap bana bakıyor ben kitaba. Bir türlü başlayamadım gitti. Neden bilmiyorum. Derslerden sıkılmış olduğum için sanırım. Elime bir ders kitabı alıp çalışmak gelmiyor içimden. Ama artık bu Php yi öğrenip işe koyulmanın zamanı geldi bence. Bu aralar bilgisayar kullanmayı öğreniyorum(?) Sertifika için kursa yazıldım. Kurs müdürü derslere geleceksin diye tutturdu. 7 yıldır bilgisayar kullanan ve 2 dönem boyunca bilgisayar dersi alan birisi neden kursa gelmeye zorlanır ki? Neyse yine yaz tatilinde enteresan olaylar içerisindeyim. Bilgisayar kursunu da internet kafe niyetine kullanıyorum zaten. Sağolsun hoca bir şey demiyor. Bir de Php öğrenmeye zorlayan olsa sanırım onu öğrenmeye de başlayacağım. Aslında benim sorunum emeklemeden koşmaya çalışmak. Php nin temelini öğrenmeden kod yazmak istiyorum olay da burda kopuyor zaten. Sanırım çok şey istiyorum.

Belki bugün kitabı okumaya başlar ve yeni bir şeyler öğrenirim. Alfa Yayınları’nın “Php, Mysql ve Apache” kitabını aldım. Umarım işime yarar. Okula geri dönmeden Php hakkında bir şeyler biliyor olsam iyi olur. Yoksa bir dönem daha php öğrenemeden geçecek.

Hala çıkamadım içine düştüğüm bunalımdan. Hala çözemedim neden byle olduğunu. Ne yaptım ben bu insanlara. 6 ayda ne değişti. Neydi beni istenmeyen adam konumuna getiren. Kime ne yaptım? Neden sadece işleri düştüğünde ismimi anıp başka zaman akıllarından bile geçmiyorum. Neden? 6 ay önce bölye değildi. Beraber gezerdik, beraber bir şeyler yapardık. Şİmdi ne oldu da bu hale geldim. Ben soruyorum ben cevap bulamıyorum. Bana bu tavrı takınalardan da bir cevap alamıyorum. Herkesin kolayına gelen “Sana öyle geliyrodur..” oluyor. Bana hiç de öyle gelmiyor. İnandıramıyorum kendimi. Hayatım bilgisayar. oldu. Bırak artık şu bilgisasayrla uğraşmayı demek kolay geliyor hepsine. Ama bu bilgisayarı bıraktığımda ne yapacağımı kimse söylemiyor. Ben keyfimden mi bütün günümü bu makinenin karşısında geçiriyorum.

Hadi gezelim ya da hadi bi şeyler yplım dediklerinde yok ben internete gireceğim mi diyorum. Bunu her seferinde söylüyorum ama bahaneleri yine net! ” Çağırsak da gelmesin. İşin gücün bilgisayar..” Neyim ben soytarı mı? Ya da sadece işlerini gördürecek bir ayakcı mı? Bi program lazım olduğunda ben bilgisayarları bozulduğunda ben, kendilrine oyun lazım olduğunda ben, bilgisayarla ilgili bir şey merak ettiklerinde ben……. Ama hiç gezeceklerinde ben yok ya da toplanıp bir yere gideceklerinde ben yok! Neden? İçki içmiyorum diye mi? Kızların yanında hiç utanmadan argo konuşup küfür etmiyorum diye mi? Yoksa kendilerini arkadaşım yerine koyyorum diye mi? Nedir benim suçum? Ne hata yaptım? Kafayı yememek için sınırlarımı zorluyorum. Konuşmaya çalıştıklarım hava atıyor konuşmuyor. Beraber zaman geçirmek istediklerim kırk bahane buluyor. Bu muydu benim hakkım? Bunun için mi üniverste kazandım ben. Bunun için mi kliometrelerce uzağa gelip yanlız bir hayat yaşıyorum? Bay aS.O.SyaL olmak içi mi geldim ben bu üniversiteye. Arkadaşım dediğim kişilerin ayak işlerini yapmak için mi geldim bu memlekete. Ben mi geri kfalıyım yoksa. Arkadaşlık denilen lanet olası artık bu şekilde mi işliyor? Artık birilerine sitem etmekten utanır oldum. Ama hala değişen hiç bir şey yok! Ahmet yine yanlız Ahmet. Hiç bir olaya çağırılmayan. “İnternet çocuu” olarak görülen Ahmet. Evet lakabım bu oldu artık “İnternet çocuu” böyle demek işlerine geliyor. Lisedeki arkadaşlarımı en sevmediğim admları bile aratır oldular bana. Ne derdimi anlayabilecek kimse ne bunları anlatabilecek kimse bulabliyorum. Herkes kendi keyfinde. Ben böyle bilmiyordum arkadaşlıkları. Üniversite arakdaşlıkları çıkar üzerine olur diyorlardı. Ama bu kadarını beklemiyordum. En azından bir dost bulurdum diyordum ama maalesef yanılmışım. Böyle değilmiş işler. Artık dönemin bitmesini iple çekiyorum. Kaçıp gitmek istiyorum burdan. Ailemin, dostum dediğim adamların yanına kaçıp gitmek istiyorum.

Umarım bu yazımı sınıfımdan “arkadaş(?)” dediğim bir kişi okur. En azından birisi duygularımı öğrenir. Değişen bir şey olacağını hiç zannetmiyorum! Ama en azından ben kendimi rahatlamış hissedebilirim. Ayrıca hepsine teşekkür ederim. İçimdeki sevinci, neşeyi, sevgiyi öldürdükleri için……..

Evet yaşımıza bir yıl daha ekledik. Şaka maka derken 21 olduk. Biraz buruk bir doğum günü beni için. Çünkü doğum günü hediyem arakdaşımla tartışmak oldu. Olmasını isteyeceğim en son şeydi ama oldu işte. Yine sıradan bir gün geçiriyorum. Değşen hiç bir şey olmadı. Bugünün biraz daha neşeli ve anlamlı olmasını istemiştim ama istenilen her şey gerçekleşmiyor işte. Dilek’siz yeni bir yaşa girdim. Bugünümde onu ziyaret etmek isterdim ama ondan çok uzaklardayım. Hep kalbimdesin DİLEK. !!! Bu doğum günümü seninle kutladım sayıyorum kendimi.

Lafı uzamaya gerek yok sanırım. İyi ki doğdum..

Happy birthday to me..

Evet sonunda ben de ban de Facebook’a üye oldum. Hem de hiç bir sebep yokken. Bi anda aklıma geldi ve üye oldum. Oysaki uzun zamandır inat ediyordum üye olmayacağım diye. Yeminimi bozdum Allah sonumu hayır etsin.. Artık bir Facebook’lu olarak (ki hayatımda en ufak bir değişkik olmadı..)
Arkadaşlarımı Facebook’a bekliyorum. ( Zaten hepsi orda.. )

Bi süredir blogumla ilgilenemiyorum. Yine kendimi IPB ye kaptırdım. Blogumu çok boş bıraktım bu durumun da farkındayım. Bu aralar yeni bir tema düşünceleri var kafamda. Eğer gerçekleştirebilirsem görünüm ve içerik değişikliği ile blog hayatıma geri dönmeyi düşünüyorum. Sanırım IPB ye kısa bir ara versem bana gücenmez.

En kısa zamanda yeniden görüşmek üzere. Önceki yazdığım bunalım yazılarından ve o ruh halinden kurtulma zamanı geldi.

Bugün talihsizlik peşimi bırakmıyor. Önce kütüphanede internet ile köşe kapmaca oynadım. Daha sonra her zaman kullandığım programlarla çalışmamaya başladı. Sıkıntıdan patlıyorum. Gezmek içn arkadaşlarımın yanına gittim. Sonuç yine önümde bilgisayar ve ben yine internetteyim. Artık yaptığım tek şey bu. Önümde bilgisayar internet karşısındayım. O da kampüsteki internetin izin verdiği sürece tabi. Eski gezintiler arkadaşlar kampüs içinde tur atmalar hepsi tarih oldu. Bakalım bu tek başıma yaşam nereye kadar devam edecek. Şu anda sinirden ve sıkıntıdan ne yapacağımı bilmiyorum. Peşimdeki talihsizlikler de cabası. Gülsem mi ağlasam mı ona bile karar veremiyorum. İnternette sürekli ziyaret ettiğim ite de açılmıyor. host çökmüş işin cezasını biz çekiyoruz. Trabzon bana giderek dar gelmeye başladı. Bu dönem zor biter. Tatilde yaşadığım maceraları şimdiden mumla arıyorum. İnanın 15 saatlik kar mahkumiyeti bile bu durumdan iyi görünüyor gözümde. En azından yanımda abim vardı. Yani yanlız değildim. Şimdi muhattab olduğum tek şey elektronik devrelerden ibaret olan bir makina. Derdimi ona anlatıyorum. O da okuyanlarla paylaşıyor. Yabancı bir şehirde yalnız kalam gerçekten kötü bir durum. Acilen kurtulmam lazım bu durumdan. Nasıl yapacağımı bilmiyorum ama böyle devam ederse sonumu hiç iyi görmüyorum.

Psikolojisi bozulmaya başlayan bir insan nasıl kendine gelir???

Evet uzun süredir yazı yazmıyordum. Tatile girdiğimden beri kendimi br çok şeyden uak tuttum. Bunun içinde internet yok tabi Gerçi ona da ara vermek zorunda kaldım. Bir hafta boyunca Eskişhir’de özel bir hastanenin tavan arasında kapalı idim hastanenin dış yüzeyini işimizi bitirip evimize dönerken gördüm diyebilirim.. Abime yardım etmek için gitmiştim. Tatil başladığı anda hattımı değiştirdim. Gerçi sürekli aranan bir insan değilim. Hatta ailem dışında hiç kimse aramaz da diyebiliriz. Ama ben yine de pek kimsenin bilmediği numaramı kullandım uzun süre. Evime bile daha yeni geldim. Tatilimin büyük çoğunluğu yollarda geçti. Hatta yolda kaldığım bile oldu.. Geçen haftalarda haberlerin yaygara kopardığı felaket diye adlandırdığı olayda ağır kış koşulları nedeniyle Kayseri - Kırşehir yolunda 15 saat mahsur kaldım. 15 saat sonra ilerleyebildiğimiz 73 km! den geri dönmeyi başarabildik. Bir hafta sonra yeni bir deneme ile Eskişehir’e ulaşabildik. Yolda kaldığımız bölgeden itibaren ne ağır kış koşulları vardı ne de kar. Yorucu bir Eskişehir macerası geçirdim. Eskişehir’de tavan araları çok tozlu oluyor. başka bir şeyinde söz edemeyeceğim çünkü gezemedim. gördüğüm tekşey tavan arasındaki havalandırma sistemi ve kablolar oldu. Hala uykumda kablolarla uğraşıyorum.. Haftaya okul açılıyor ve ben geleneksel olarak sürdürdüğüm okulu asma merasimini bu sene de sürdürmeye devam ediyorum. Trabzon’a iki hafta sonra döneceğim. Şimdiki planlarım arasında Adana’ya gitmek ve Mersin’i gezmek. Forum Mersin’deki Media Markt beni bekliyor. Eskişehir’de gidemedim barı burada gezeyim.. Her zaman olduğu gibi Trabzon’a gitmeyi hiç istemiyorum.. Neyse şimdilik bu kadar. bakalım önümüzdeki iki hafta başıma neler gelecek.. Malum hala beni kovalayacak kutup ayısını beklemekteyim..

(Derler ya “Talihsiz bedeviyi çölde kutup ayısı kovalar..” benimki o misal!! )

Bunu söyleyen Hayko Cepkin. Mersin360.com da geçen gün rastladığım bir yazıda gördüm. Söze direk bu şekilde girmişler. Merak edip açtığımda ise sözün Hayko Cepkin’e ait olduğunu gördüm. Kendi albümü için yaptığı yorum;

Aslında albüm direkt arabeskin yandan yemişi, rock müziği de sıyırtmış ama elektronik altyapıdan da emmiş bir tür.

Bir rockcının albümüne yaptığıyorum. Siz kendi çalışmalarınıza bu tür yorumlar yapabiliyor musunuz? Hayko Cepkin’i tebrik etmek istiyorum. Kendine ve müzik türüne değişik yorumlarda bulunabilen bir insan. Bu arada hazır sözü geçmişken, kendisine ısrarla Hayko Çepkin diyen arkadaşlara da artık öğrenin şu adamaın adını diyorum..

İnsanoğlu nelerle uğraşıyor. Geçenler wrz bir dosya indirdim içinden Avatar adında bir gif çıktı. Merak edip baktım. ( Çok mu meraklıyım? ) Adamlar kısa film yapmış ama ne kısa film nerdeyse sonu gelmicek.. Resmen bir film sahnesi çekilmiş gibi. Hiç üşenmeden hazılarmışlar. Normal resimleri gösteren programlar bir yerden sonra devam edemiyor yarıda kesiyor. Browserda izlemek zorunda kaldım. Acaba ben de buna benzer lüzumsuzluklar yapıyor muyum? Arkadaşların eline su dökemem tabi ama belki bende ucundan kenarından benziyorumdur onlara.. Buyrun meşhur gif dosyası izleyin bakalım filmi beğenecek misiniz?

Sonuç: Çin işi Japon işi, bunu yapan manyak bişi.. ( Sanırım espiriler üzerinde çalışmalıyım.. )

Evet yılbaşı geldi geçti ve yeni yılda öğrenim kredilerine ve burslara her zaman olduğu gibi zamlar yapıldı. Önceleri 170 ytl olacağı hakkında söylentiler vardı. Fakat bugün hesabıma baktığımda 160 ytl olduğunu gördüm. Gerçekten çok büyük bir zam yapmışlar teşekkür ediyorum(!) ilgili şahıslara.. Yurt ücreti aylık 75 ytl oldu. Kahvaltı ve akşam yemeğinde de zamlar oldu ama nasıl olsa yardımlara artınca fiyatlar da artıyor. Hiç zam yapmasalar belki çok daha iyi olurdu. 10 ytl beni burada daha rahat yaşatmaz. Bakalım artık ayın 7 lerini daha rahat mı beklicem yoksa daha sıkıntılı mı????